
ငါ့အလြမ္းေတြ တိုင္မွာခ်ိတ္
တစ္ေယာက္တည္းလည္း ေနရဲခဲ့ျပီ။
ငါ့ မ်က္နာမွာေတာ့ အျပံဳးတစထြန္းလို႕
ဒါဘ၀ ရဲ႕အရင္းႏီွး.......
ေငးေမာေတြးေတာဖူးစ။ ။
ငါ့မာန၊ငါ့အတၱ နဲ႕ဘဲ
ငါကိုယ္တိုင္ မသိမသာ ရွဴံးေနျပန္တယ္။
ေဆာက္လက္စ ဒဏ္ရာအေဟာင္းက
ရင့္က်က္မႈ ေလွခါးေတြနဲ႕
အနာက်က္လိုက္ တစ္ဆင့္တက္လိုက္
ယံုၾကည္ျခင္းျပတင္းတခ်ပ္ ကေန
ငါအဆံုးထိလွမ္း ၾကည့္တယ္...
တကယ္ေတာ့ ဒါဘ၀ရဲ႕ အခ်ည္းႏွီး........
ေငးေမာေတြးေတာဖူး၏ ။ ။
တစ္ေယာက္တည္းလည္း ေနရဲခဲ့ျပီ။
ငါ့ မ်က္နာမွာေတာ့ အျပံဳးတစထြန္းလို႕
ဒါဘ၀ ရဲ႕အရင္းႏီွး.......
ေငးေမာေတြးေတာဖူးစ။ ။
ငါ့မာန၊ငါ့အတၱ နဲ႕ဘဲ
ငါကိုယ္တိုင္ မသိမသာ ရွဴံးေနျပန္တယ္။
ေဆာက္လက္စ ဒဏ္ရာအေဟာင္းက
ရင့္က်က္မႈ ေလွခါးေတြနဲ႕
အနာက်က္လိုက္ တစ္ဆင့္တက္လိုက္
ယံုၾကည္ျခင္းျပတင္းတခ်ပ္ ကေန
ငါအဆံုးထိလွမ္း ၾကည့္တယ္...
တကယ္ေတာ့ ဒါဘ၀ရဲ႕ အခ်ည္းႏွီး........
ေငးေမာေတြးေတာဖူး၏ ။ ။
2 comments:
ကိုျပား ဘာေတြ ျဖစ္ေနသလဲကြယ္
ေဆာက္လက္စ ဒဏ္ရာအေဟာင္းက
ရင့္က်က္မႈ ေလွခါးေတြနဲ႕
အနာက်က္လိုက္ တစ္ဆင့္တက္လိုက္
နာက်င္ေပမယ့္..ေလွခါးဆံုးရင္ေတာ့ အျမင့္ကိုေရာက္နိုင္မယ္မဟုတ္လား...ေလွခါးဆိုတည္းက
ေလွာ္ခတ္တယ္ဆိုတဲ့ ေလွ နဲ႕ခါးသက္မယ့္ အနက္ေတြပါေနတယ္ေလ ေတာင့္ထား ေမာင္ဘီးေရ့ း)
Post a Comment